Pierwsza u nas książka fińskiej dziennikarki i pisarki, jak informuje wydawnictwo, piszacej zarówno dla dzieci jak i dorosłych laureatki licznych nagród i wyróżnień została doceniona przez jury konkursu Finlandia Junior i uhonorowana główną nagrodą w 2004 roku. Jest to jeszcze jedna, napisana bardzo prostym, wyważonym językiem, a zarazem poetycka opowieść o przeżywaniu żałoby przez dziecko, któremu tak trudno jest wyrazić bezpośrednio swoje emocje związane z utratą, tęsknotą i samotnością, pogodzeniem się z myślą, że czekanie jest już daremne. Musi się z tym zmierzyć mała bohaterka-narratorka po śmierci taty. A kiedy ostateczność straty wydaje się nie do ogarnięcia rozumem, próbuje rozłożyć ją na mniejsze pytania i odnaleźć dla nich odpowiedź. Po części identyfikując się z drzewami oczekującymi wieczorem na powrót stada jej ulubionych kawek (a przecież ptaki mogą nie wrócić), po części szukając wizerunku ojca w innych twarzach i głosach, chmurach, wietrze i wspomnieniach albo próbując zapełnić pustkę fizyczną (łóżko ojca mogą zająć ona i miś), stojąca na progu rozbitego gniazda i przed podróżą do nieznanego nowego początku dziewczynka zaczyna też odkrywać zaczątki pocieszenia i nadziei, że wspomnienia zostaną na zawsze, wraz z pomocą mamy dadzą oparcie, a ból zmaleje i wszystko się ułoży. Duża wrażliwość pisarska i znajomość dziecięcej psychiki, potrafiącej swobodnie łączyć rzeczy, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego to – wraz z wysmakowanymi, skomponowanymi w nastroju z tekstem ilustracjami – zalety tej książki. Polecam.