Druga na polskim rynku powieść amerykańskiego autora ponad pięćdziesięciu książek dla dzieci („Fryndel” na p 17/06) to równie lekko napisana, barwna i dowcipna fantastyka z elementami sensacji i dobrą podbudową psychologiczną. Kiedy pewnego zimowego poranka piętnastoletni narrator (Bobby Philips) znika, to znaczy nieoczekiwanie i z niewiadomego powodu staje się absolutnie niewidzialny, cała jego rodzina staje przed poważnym wyzwaniem. Nie tylko bowiem chłopak musi zaakceptować jakoś swój nowy wygląd (a właściwie jego brak), przyjąć do wiadomości, że nie wiadomo kiedy i czy w ogóle odzyska dawny i nauczyć się wykonywać podstawowe czynności – co okazuje się bardzo trudne, gdy nie widzi się własnych rąk i nóg. Należy też starannie ukryć ten fakt przed światem, aby nie wpadł w ręce służb specjalnych i naukowców, a to oznacza samotność i odcięcie od świata. Na to ostatnie bohater znajduje niekonwencjonalny sposób i przypadkiem poznaje niewidomą dziewczynę (Alicję Van Dorn), dla której wygląd nie ma znaczenia. Ale szybko pojawiają się też problemy natury prawnej, gdy przedłużająca się absencja w szkole skłania władze do zainteresowania się, czy uczeń nie zaginął, nie został porwany, albo, co gorsze, nie jest więziony i prześladowany przez rodziców. Jeśli szybko nie uda się przywrócić mu „widzialności”, trzeba będzie ujawnić światu ten fenomen… Interesująca, zabawna i inteligentna opowieść o wcale nie tak atrakcyjnej codziennej egzystencji „niewidzialnego człowieka”, ale też o konsekwencjach tego stanu dla psychiki bohatera, skazanego na tymczasowość i zawieszenie wszelkich planów na przyszłość, konieczność ukrywania się i swego rodzaju bezosobowość – dobrze napisana, łącząca dynamiczną, sensacyjną akcję i satyryczne spojrzenie na świat z refleksją. Polecam.