Kolejna książka znanej autorki (poprzednio „Zaginiona Marianna” p 20/07), to adresowana do starszych dzieci ciekawa próba pokazania szkoły widzianej od drugiej strony, oczami młodej (trzydziestoletniej), niezbyt jeszcze doświadczonej, ale bardzo zaangażowanej nauczycielki (Barbary Nowaczyk), ujęta w formę jej pamiętnika. Oczywiście, jak wszyscy dorośli bohaterowie książek tej autorki, i tu narratorka nie jest bez wad, popełnia błędy pedagogiczne, jej intencje bywają źle rozumiane i interpretowane, jednak przede wszystkim chodzi jej o dobro uczniów. A zachowania, pomysły i wybryki niesfornych wychowanków składają się na cały katalog problemów, z którymi muszą sobie radzić nauczyciele, jak taktowne rozpoznanie przyczyny negatywnych zmian w zachowaniu dobrego dotychczas ucznia (tu bliski rozwód rodziców), ostrzeżenie przed niebezpieczeństwem znajomości internetowych (tu dorosły chłopak podszywający się pod rówieśnicę uczennicy) i narkotyków (tu podanych przez starszego brata), pokazanie cienkiej granicy przebiegającej między honorową i niebezpieczną tajemnicą (ryzykownego poszukiwania skarbów), ale też nakłonienie ucznia do zachowania higieny osobistej czy poskromienie koszmarnego lizusostwa. Jednak najważniejszy – oprócz pokazania ludzkiego oblicza nauczycielki miotanej wątpliwościami, zawstydzonej czy zazdrosnej o cudze sukcesy – jest temat stosunku dzieci do osób niepełnosprawnych, które tu reprezentuje syn narratorki, uroczy maluch z zespołem Downa. Całość napisana jest sprawnie, jak zwykle dowcipnie i gładko, bez moralizowania, ale ze zwróceniem uwagi na istotę problemu i chyba warto polecić ją czytelnikom.