Druga na naszym rynku książka urodzonego przed wojną w Warszawie, a od 1945 r. mieszkającego na terenach obecnego Izraela, autora piszącego głównie dla dzieci i mlodzieży, nagrodzonego m.in. medalem im.H.Ch. Andersena w 1996 roku (otrzymał też Międzynarodową Nagrodę Literacką im. Janusza Korczaka w 1990 r. za „Wyspę na ulicy Ptasiej”) to zaczynająca się w miarę pogodnie i jak przystało na włóczkową ciepło, smutna i gorzka wierszowana bajka o poszukiwaniu własnego miejsca na świecie, nietolerancji i krzywdzie, usankcjonowanej prawnie głupocie, bezduszności i płytkiej próżności. Opowieść o babci, która przybywa do pewnego miasteczka jedynie z szydełkiem i parą drutów, a kiedy nie znajduje tam nikogo, kto by jej udzielił schronienia, dzielnie dzierga, stopniowo i skutecznie, cały własny świat – od pary ciepłych kapci na dywaniku po dom z całym wypasażeniem, a w nim wnuczków do kochania – rozwija się od niezbyt fortunnego początku coraz piekniej, cieplej i szczęśliwiej. Ale tylko do chwili, kiedy dzieci mają pójść do szkoły. A tam okazuje się, że takie wełniame nie przystają do obowiązujących norm, wręcz przynoszą wstyd, inność naraża ich na szykany i wykluczenie. Babcia przeżywa kolejne bolesne rozczarowanie, ale z determinacją walczy o prawa swojej rodziny, by po nieudanej interwencji efektownie opuścić nieprzyjazne miejsce i szukać nowego. Przypowieściowa bajka może być odczytywana jako porażka obu stron konfliktu lub tylko jednej (i której?), jej zakończenie można uznać za pesymistyczne lub krzepiące, mieści w sobie wiele odniesień kulturowych, podtekstów czytelnych dla dorosłych i wyczuwanych intuicyjnie przez dzieci, ale ilustrująca ją surowa, groteskowa grafika trochę zawęża pole manewru. Proponuję jako lekturę familijną do rozmowy lub dla bardziej wyrobionych i wrażliwych małych czytelników.