|a Najnowsza książka popularnej autorki to kolejny tom opowiadań ("Podanie o miłość " p 32/01, w 5/03), równie urozmaiconych formalnie (pisarka sprawnie radzi sobie z różnymi środkami wyrazu artystycznego i konwencjami), ale jeszcze bardziej monotematycznymi. Tym razem wszystkie osiem poświęciła miłości - źle pojmowanej, błędnie interpretowanej, niewłaściwie ulokowanej, zagubionej w hierarchii innych wartości i ratowanej w ostatniej chwili. Bohaterka opowiadania tytułowego, pozbawiona milości we wczesnym dziećiństwie, w dorosłym życiu oczekuje jej takiej, jaka należy się dziecku - bezgranicznej, bezwzględnej i gotowej do wszelkich poświęceń. Najbardziej na świecie bojąc się braku miłości, swoją postawą roszczeniową niszczy każdy dorosły związek. Ale w decydującym momencie zrozumie, że nie może tylko sprawdzać i żądać, że nigdy nie dostanie stuprocentowej gwarancji i mimo strachu musi spróbować uwierzyć i zaufać. "Nigdy się nie poddam" to również opowieść o miłości zaborczej, ale patologicznej w inny sposób, a przy tym pozornej i bardzo powierzchownej, w której bohaterka zawsze pragnie przesłonić ukochanemu cały świat, zobowiązać go ogromem własnego poświęcenia, jednak po ucieczce kolejnych przytłoczonych jej uczuciem szybko znajduje sobie nowy obiekt płomiennych porywów. W pozostałych autorka kreśli wyraziste portrety psychologiczne kobiety ślepo goniącej za wspomnieniem dawnego namiętnego romansu i gotowej dla tego wspomnienia podeptać prawdziwie głębokie uczucie, dziewczyny, której krótka i skazana na niepowodzenie wakacyjna miłość pomoże w zerwaniu toksycznego związku z matką i tej, której porzucona przez męża, obłąkana z rozpaczy matka zdołała całkowicie wypaczyć poglądy na sferę uczuć. Na uwagę zasługują też dwie próby wczucia się w duszę mężczyzny i pokazania zawiłości w kontaktach damsko-męskich z jego punktu widzenia.

|a Zmysł obserwacji, umiejętność ich literackiego wykorzystania, sprawny warsztat pisarski pozwalający na swobodne dostosowanie się do wymogów różnych konwencji krótkich form prozatorskich, wyważone proporcje dowcipu, liryzmu i zaprawionej goryczą powagi to zalety tych tekstów - może nie odkrywczych, ale na bardzo przyzwoitym poziomie.