"Fabrykę bezkresnych snów" napisał Ballard w końcu lat siedemdziesiątych - polskie wydawnictwo reklamuje książkę jako najlepszą, "kultową" jego powieść. Jest ona niewątpliwie nieco inna niż znana nam katastroficzna proza angielskiego pisarza - niedawno prezentowanego "Wieżowca"(2/2001) czy chociażby najsłynniejszej "Wyspy". Nie ma tu bowiem rozbudowanej akcji, autor snuje raczej przypowieść skupiając się na rozbudowywaniu szczegółów określonej sytuacji. Bohater powieści, od dzieciństwa niepokorny wędrowiec własnymi ścieżkami, więc nie akceptowany przez rodzinę i kolejne środowiska, marzy o lataniu. Udaje mu się ukraść Cessnę - jednak lot nie trwa długo. Samolot rozbija się niedaleko od Londynu, na peryferiach małego miasteczka. Bohater, cudem uratowany, pozostaje w tej miejscowości przez pewien czas - zresztą niejako z konieczności, okazuje się bowiem, iż z nieznanych powodów nie może opuścić tej miejscowości. Poznaje jej mieszkańców, zakochuje się w pięknej kobiecie, otwiera szkołę latania dla zainteresowanych, zaprzyjaźnia się z grupką dzieci, wreszcie przeżywa mnóstwo dziwnych, niewytłumaczalnych epizodów, a ptaki stają się jego najbliższymi przyjaciółmi. Czytelnik do końca nie jest pewien, czy opisane wydarzenia istotnie miały miejsce, czy jest to tylko gra wyobraźni może chorego, a może tylko rozfantazjowanego umysłu bohatera powieści. Tym bardziej, iż specyficzna jest też stylistyka tej książki - bardzo wręcz realistycznie nakreślone sceny i zdarzenia mieszają się tutaj z fragmentami pełnych nieostrych, niekiedy bardzo poetyckich, obrazów, czasem przypominających senne marzenia, czasem wręcz halucynogenne wizje. Nie brak tu znaczących symboli i metafor, odwołań do powszechnie znanych artefaktów kulturowych. Ballard stara się tu zasugerować czytelnikowi pewne przemyślenia, proponuje zadumę nad wieloma sprawami tworzącymi ludzką egzystencję. Polecam.