Druga u nas książka tej autorki (poprzednio „ Oj, Hela!” p 5/07) to zabawna i wzruszająca zarazem (trochę w stylu Jacqueline Wilson) opowieść o samotności, poszukiwaniu akceptacji i niezwykłej sile sprawczej zwyczajnej dobroci. Rozpaczliwie samotna jest dwunastoletnia bohaterka-narratorka (Roma), bardzo późne (jej siostra ma lat trzydzieści kilka) i wszechstronnie utalentowane dziecko rodziców zupełnie nieprzygotowanych i przerażonych odpowiedzialnością, ze strachu chyba, stosujących wobec córki raczej metody racjonalnej hodowli z surowym systemem zakazowo-nakazowym a bez zaangażowania uczuciowego, niż wychowywania. Z niebywałą łatwością przyswajana wiedza ze wszystkich dziedzin, talent muzyczny i plastyczny oraz żelazna logika rozumowania nie przysparzają też dziewczynce sympatii wśród rówieśników i nauczycieli. Jest więc samotna i całkowicie niezrozumiana (bo jeśli nawet rozumie ją niemal stuletnia babcia, nie zdoła przeciwstawić się oschłym i apodyktycznym rodzicom), a gdy spontaniczne, dziecięce uczucie okaże jej upośledzony umysłowo piętnastolatek – któremu nad wiek dojrzała dziewczynka pomoże, gdy jego matka po wypadku trafi do szpitala – nowa znajomość okaże się tylko powodem do ukarania bohaterki. Na szczęście karny wyjazd na wakacje do rodziny na wsi – gdzie miałaby być trzymana żelazną ręką – nie bez początkowych komplikacji, okaże się dla mimo wszystko otwartej na świat dziewczynki niemal bajkowym kluczem do zdobycia prawdziwych przyjaciół, doświadczenia bezinteresownej serdeczności i pełnego zrozumienia, a nawet spektakularnych przemian w zachowaniu najbliższych. Nieźle napisana, poruszająca ważne problemy i przede wszystkim działająca na emocje czytelników powieść psychologiczno-obyczajowa z krzepiącym zakończeniem