Pierwsza u nas książka nieznanego włoskiego autora – wydawnictwo w żartobliwej notce informuje, że jest on toskańczykiem z urodzenia, ekspertem „w dziedzinie filozofii i florenckich befsztyków”, za młodu pisał dla dorosłych, a obecnie dla dzieci i mieszka w Rzymie – to pierwszy z sześciu tomików przybliżających młodym czytelnikom postać oraz poglądy filozoficzne i polityczne Platona. W każdym tomiku, wpleciony w zbeletryzowaną, gawędziarską opowieść o wybranym i według ówczesnych wierzeń naznaczonym przez samego Apollina greckim chłopcu, Arystoklesie zwanym Platonem (barczystym), który postanowił zostać mędrcem, w przystępny sposób przedstawiony został wybrany kluczowy problem filozoficzny, zaczerpniety i zaadaptowany z wybitnych dzieł starożytnych: pism Platońskich Uczta, Państwo, Obrona Sokratesa, dialogów Timajos i Kritias, paradoksów Zenona z Elei i Gorgiasza oraz tekstów Plutarcha i Aulusa Gelliusa. W tym dorastający chłopiec, ambitnie chcąc uczyć się od najlepszych, za radą wyroczni Apolla udaje się w poszukiwania najmądrzejszego człowiek świata. Tak poznaje Sokratesa, który już na wstępie bardzo obrazowo wyjaśnia przyszłemu uczniowi, czym jest prawdziwa mądrość, prowadząc go do cieszących się powszechnym uznaniem nudnego nauczyciela, polityka i pozornego erudyty – zarozumiałych i fałszywych mędrców. A wszystko po to, by chłopiec sam się przekonał, że mądrość to umiejętność dociekania prawdy dzięki odpowiednim, logicznym pytaniom. Wątek tej opowieści nawiązuje do uroczystej przemowy w obronie Sokratesa, opisanej przez Platona w Dialogach, tekst jest łatwy w odbiorze i nieprzesadnie upraszcza główną myśl. Według uznania.