Debiut powieściowy irlandzkiego dziennikarza i ilustratora (ma w swoim dorobku także bajkę pt. „Chopsticks”) to nieco mroczna fantasy drogi, w warstwę fabularną z pogranicza powieści dickensowskich i surrealizmu Ardagha i Snicketta wpisująca refleksję na temat harmonii świata, równowagi między dobrem i złem, przyjaźni i poczucia bezpieczeństwa, jakie daje rodzina. Jedenastoletni główny bohater (Michaś Środa), po kolejnej ucieczce z koszmarnego sierocińca mieszkający w wielkiej beczce na podmiejskim wzgórzu, jest jedynym świadkiem przybycia nocą do miasteczka dziwnego cyrku, pełnego niesympatycznych zwierząt, groźnie wyglądających klaunów i ponurych olbrzymów. Po niezwykłej porannej rozmowie z cyrkowym tygrysem, chłopiec postanawia za wszelką cenę zobaczyć wieczorne przedstawienie, nie wiedząc, że ta decyzja na zawsze zmieni jego życie. Kiedy przypadkiem zobaczy, że jedna z głównych cyrkowych atrakcji, maleńka skrzydlata akrobatka, jest więźniem, pomoże jej w ucieczce i poszukiwaniach jej równie niezwykłego towarzysza, uwięzionego w tajemniczym Pałacu Śmiechu. W trakcie pełnej nie zawsze przyjemnych przygód wędrówki śladami cyrkowego taboru do Pałacu chłopiec straci też swojego dotychczasowego najlepszego przyjaciela, pluszowego misia – jedyną pamiątke po nieznanych rodzicach – który także stanie się więźniem Pałacu Śmiechu. Niebezpieczne zadanie uwolnienia obojga przyjaciół będzie wymagało od bohatera i małej akrobatki wyjątkowej odwagi, detreminacji i poświęcenia, ale przy okazji uda im się ocalić od nieszczęścia cały świat, a sami znajdą nową rodzinę… Nieźle napisana, wciągająca i niepokojąca opowieść z happy endem.