Najnowsza powieść Marii Nurowskiej (czytana już w radiu) to pierwszy tom kolejnego cyklu - tym razem sagi niemieckiego rodu o polskich korzeniach, od lat zamieszkującego we wspaniałym zamku w Krokowie, na Pomorzu. Jest to też następna książka o losach kobiet, które muszą walczyć nie tylko z własnymi słabościami i namiętnościami, ale także okrucieństwem historii. Akcja niniejszej opowieści rozgrywa się w dwóch planach czasowych - teraz, dokładnie w 1999 roku, przede wszystkim w dwóch bardzo odległych punktach geograficznych; Zairze i Monachium oraz odsyła czytelnika do bardzo dramatycznych wydarzeń, jakie miały miejsce tuż po wojnie na terenie Pomorza. Najważniejszymi jej bohaterkami są dwie kobiety - seniorki rodu von Saarow. Bardzo zawiłe i skomplikowane losy, ostatecznie rzuciły je w zupełnie różne miejsca na ziemi. Jedna z nich kończy życie w odłegłym Zairze, w tamtejszym buszu, jako bardzo szanowana misjonarka, "afrykańska Matka Teresa"; druga, egzystując w miarę komfortowych warunkach prywatnego, monachijskiej domu opieki, być może wybierze do Polski, aby jeszcze raz zobaczyć, odrestaurowaną obecnie posiadłość rodową. Na razie obie dokonują, z różnych powodów, swoistego podsumowania własnego życia. Jedna i druga najwięcej uwagi poświęcają najtragiczniejszym rozdziałom w swoim życiorysie - miesiącom tuż po zakończeniu działań wojennych, gdy tereny ich rodowej siedziby na początku wyzwalali Rosjanie, a potem stały się one własnością nowego, polskiego rządu. Był to zresztą jedyny czas, gdy biografie obu kobiet ściśle się ze sobą połączyły - przez historię skazane na tułaczkę, walczyły nie tylko o przeżycie własne, ale uratowanie dziecka jednej z nich. Później na zawsze rozdzieliła je nie tylko obiektywna rzeczywistość, ale i wielka tajemnica rodzinna.

Ten pierwszy tom zapewne zachęci wiele czytelniczek do przeczytania następnego - chociaż nie jest to może zbyt dobra książki autorki "Postcriptum", "Tanga dla trojga" czy chyba najsłynniejszej sagi - "Panny i wdowy". Maria Nurowska ma jednak nieźle opanowany warsztat pisarski - świetnie operuje techniką wspomnień znakomicie dynamizujących akcję powieściową i wprowadzający element niedopowiedzenia. Mnoży dodatkowe, równie atrakcyjne wątki, przede wszystkim miłosne, dobrze rysuje wielowymiarowe portrety, przede wszystkim swoich bohaterek. Pamięta o odpowiedniej dozie melodramatu i odpowiednio ...prowokacyjnych, dyskretnym feminizmem podszytych, problemach moralno-psychologicznych. Polecam.