Trzecia powieść psychologiczno-obyczajowa angielskiej autorki, z zawodu nauczycielki plastyki (poprzednio „Dizzy” p 16/07, „Indi Blue” p 5/08) utrzymana jest w podobnym wzruszającym klimacie, a podejmuje temat skomplikowanych relacji między rówieśnikami, jednostką i grupą, prawa do odmienności i pomocy komuś, kto nie chce jej przyjąć. Najlepsza przyjaciółka (Joey) dwunastoletniej wówczas narratorki (Hanny) to dziewczynka o bardzo silnej osobowości, fantazją przypominająca Pippi Långstrump i niepokorna, obojętna na krytykę swoich niekonwencjonalnych poglądów, a zarazem otwarta na innych. Wydaje się, że gdy jej adopcyjni rodzice zaadoptują kolejne dziecko, o rok starszego chłopca o trudnej przeszłości, ona sama i narratorka z pomocą starszego brata pomogą nowemu w aklimatyzacji. Niestety, na dwoje z trojga ewentualnych pomocników spada nagła wzajemna miłość, która odsuwa ich i od narratorki i od nowego (Paula). A borykający się z traumą przeszłości, utalentowany artystycznie, odmawiający udziału we wszystkich sportach i grach zespołowych chłopiec nie znajdzie akceptacji w szkole i padnie ofiarą prześladowania. Zamknięty w sobie i słabo przystosowany do życia, broni się przed pomocą, której niezbyt umiejętnie próbuje mu udzielić narratorka, ale wypracowane przez niego tytułowe formy oddalania kłopotów okazują się nieskuteczne, a problemy wymagają troski innych. Jednak w krytycznym momencie prawdziwa przyjaźń potrafi pokonać każdą przeszkodę. Kolejna dobrze skonstruowana i napisana, łącząca ciekawą akcję z sugestywnie nakreślonym planem psychologicznym, przejmująca opowieść o nietolerancji i trudnej sztuce umiejętnego pomagania. Polecam.