Najnowsza książka autorki znanej przede wszystkim z dwóch cykli powieściowych dla starszych i młodszych nastolatków, z zawodu pedagoga-terapeuty, to kolejna po tomiku „Środek kapusty” (p 14/06), adresowana do starszych dzieci, ale zdecydowanie mniej satyryczna próba pokazania świata dorosłych widzianych oczami dorastającego dziecka. A nie jest on przyjazny dla żadnego z dwojga głównych bohaterów, ani dla sprawiającej tzw. kłopoty wychowawcze dziewczynki (Oli), osóbki wyraźnie nadpobudliwej (może nawet z ADHD), upartej, wścibskiej i z trudem znoszącej wszelkie formy dyscypliny, w tym szkolnej, ani dla jej nowego kolegi, którym na życzenie obu mam musi się zaopiekować i wprowadzić w środowisko (Łukasza), wybitnie zdolnego, ale niezbyt sprawnego fizycznie i podobno chorowitego. Jest to bowiem świat raczej brutalny i niesprawiedliwy, w którym nakazy, zakazy i normy postępowania wyznaczane dzieciom zupełnie nie dotyczą dorosłych, to oni popełniają błędy, swoje frustracje wyładowują na potomstwie, stosują słynną „czarna pedagogikę”, a same dzieci nie wiedzą, jak się odnaleźć w sytuacji, w której rodzina się rozpada. W tych trudnych warunkach początkowa antypatia między zmuszanymi do zaprzyjaźnienia się bohaterami stopniowo przekształca się w pierwszą prawdziwą, subtelną miłość – którą oczywiście dorośli muszą brutalnie zniszczyć. Poruszająca opowieść o tym jak trudno jest pomagać innym i tę pomoc przyjmować, jak niełatwo przyznawać się do błędów i oswajać się z rzeczywistością, otrzymała zaskakujące zakończenie, pozwalające na zupełnie inne, krzepiące choć nostalgiczne jej odczytanie. Jeszcze jedno interesujące wprowadzenie w zawiły i złożony swiat relacji międzyludzkich