Najnowsza powieść dla młodzieży znanej autorki to również (jak większość jej książek) znakomicie napisana opowieść o miłośći, a właściwie konsekwencjach jej braku. Dla nadania większego dramatyzmu tej i tak przejmującej historii i intensywniejszego zaangażowania emocjonalnego czytelników pisarka posłużyła się tu bardzo ciekawie zestawionymi środkami stylistycznymi - od suchej niemal urzędowej prezentacji dramatis personae przez narrację wszechwiedzącą po bardzo emocjonalną, mimo pozornego spokoju, wewnętrzną relację głównego bohatera. A jest nim starszy syn (Jacek Niwicki) w modelowej współczesnej rodzinie sukcesu, która osiągnęła wszystko oprócz wzajemnego zrozumienia i umiejętności porozumienia się. W luksusowych warunkach, w pełni zrealizowani zawodowo rodzice i dwóch udanych synów zgubili łączące ich kiedyś uczucia, nie potrafią znaleźć wspólnego języka, coraz bardziej oddalając się od siebie w skonwencjonalizowanych zachowaniach, nadając zafałszowane komunikaty i szukając pomocy w uzależnieniach (matka od papierosów, ojciec od alkoholu, a nastolatek, niestety, od coraz mocniejszych narkotyków). Nawet rodzinna tragedia, zamiast połączyć wspierających się w nieszczęściu, jeszcze bardziej dezintegruje jej członków. Wrażliwy, nade wszystko pragnący akceptacji, wsparcia i poczucia bliskości, cierpiący z powodu osamotnienia chłopak, daremnie poszukujący sensu takiego życia, nie potrafi, a wreszcie i nie chce walczyć z nałogiem (jako jedynym, który ma mu coś do ofiarowania). Autorka w pięknej formie literackiej przeprowadza wstrząsającą analizę autodestrukcji bardzo wartościowego młodego człowieka pozbawionego jedynej "rzeczy", która naprawdę jest mu potrzebna do życia. A kończy ją tylko pozornie optymistycznie pierwszym krokiem na drodze do nowego życia, bo z trudem odbudowywana rodzina już nigdy nie będzie taka sama.

Znakomita lektura, poruszająca bardzo ważne problemy, skłaniająca do przemyśleń i działająca na emocje czytelników. Polecam.