oanna Szczepkowska, popularna aktorka, jest także autorką opowiadań i felietonów. Prezentowana książka to jej debiut powieściowy. Nie jest to, w moim przekonaniu, powieść udana. Wszyscy są tu chłodni i zdystansowani, mają emocjonalny problem i obowiązkowe tajemnice. Zero poczucia humoru, roi się t od demonów przeszłości i pretensjonalnego poetyzowania historii. Główna bohaterka – Marianna, to odnosząca sukcesy dziennikarka, prowadząca program „Rozmowy z Tobą”. W strzępach zdań dowiadujemy się, że jej przeszłość kryje wiele sekretów – okazuje się, że padła ofiarą porwania w egzotycznym kraju, a dziś nie może uporać się sama ze sobą ze względu na rodzinne niejasności, jakich pełne było jej dzieciństwo; jak bumerang powracają słowa wytrychy: brat Cygan, śmierć kwiaciarki, dziwne fotografie… Przeszłość oznacza ponure wydarzenia, z którymi będzie musiała zmierzyć się reporterka. Przy okazji przez jej życie przewinie się plejada dziwaków – od Człowieka o Kwitnących Kulach, przez Dziewczynę z Zagranicznymi Włosami po dziwną hybrydę Paulojohna. Rzecz jest przede wszystkim prozą psychologiczną, rozprawiającą się z osobistymi traumami i emocjonalnymi blokadami głównej bohaterki; w jakiejś mierze korzysta też ze schematów kryminalnych – naszą czytelniczą ciekawością rządzić ma tajemnica popełnionego lata temu morderstwa i okrytej hańbą ciąży, które to sprawy wiążą się ściśle z osobą chłodnej Marianny. Chwilami udaje się Szczepkowskiej zbudować mroczną atmosferę i cała ta przeszła afera zaczyna nas wciągać; niestety, rzecz raz po raz jest niweczona przez poetyckie wstawki, lunatyczną narrację i chaos fabularny. Książka Szepkowskiej w jakiejś mierze miała być powieścią nostalgiczną – o przyjaźni czterech dziewcząt, rozpoczętej w latach 60. ubiegłego wieku, a spowodowanej miłością do Beatlesów. Niestety, powieść nuży,

brakuje w niej dystansu, krzty humoru. Według uznania.