Pierwsza u nas książka mieszkającego w Finlandii polskiego skrzypka i altowiolisty, jak informuje wydawnictwo, autora kilkunastu opowiadań i czterech powieści (jedna z nich, „Babol”, wygrała w 2005. roku konkurs organizowany przez „Świat Książki”) to thriller psychologiczno-muzyczny z ambicjami. Jego akcja rozgrywa się w latach dwudziestych naszego wieku, a główny bohater (Gregor Zwaitze), niespełniony wiolonczelista, marny kompozytor i pechowiec, przeżywa totalny kryzys – nie otrzymał obiecanej dożywotniej profesury, porzuciła go ukochana kobieta, wydawnictwo przesuwa termin druku jego utworów, a on tonie w długach. Kompletnie załamany i ogarnięty niemocą twórczą, może tylko wykorzystać opłacony już pobyt w alpejskim pensjonacie. I tam, na zakurzonym strychu odnajduje szansę na sukces – partytury zupełnie nieznanego, samorodnego geniusza sprzed ponad wieku. Zawłaszczenie ich przyniesie kompozytorowi ogromną sławę, ale też w przedziwny sposób splecie jego losy z prawdziwym twórcą arcydzieł muzycznych (Wilhelmem Corrado Fuchsem), człowiekiem bezgranicznie nieszczęśliwym – od dzieciństwa maltretowanym przez ojca, oszpeconym straszliwą chorobą, nękanym okrutnymi bólami i zagubionym – prowadząc bohatera drogą niemal faustowską do dramatycznego finału. Autor interesująco splata wątki przeszłości i przyszłości, stopniuje napięcie, komplikując losy bohatera, i przekonująco odmalowuje przemiany zachodzące w jego psychice, ale jest to lektura dla czytelników, którzy zrozumieją – lub ominą – obszerne traktaty dotyczące muzyki, też łamiące konwencję gatunku: albo thriller z udziałem sił nadprzyrodzonych, albo powieść psychologiczna.