Pierwsza na polskim rynku powieść kolumbijskiej pisarki od lat mieszkającej w Barcelonie, a druga w jej dorobku (jak informuje wydawnictwo, debiut zdobył nagrodę dla najlepszej książki latynoamerykańskiej Latin Literary Award), to uhonorowana prestiżową hiszpańską nagrodą literacką Premio Azorin opowieść o ponadczasowej miłości, klimatem bardzo przypominająca „Dom duchów”, „Miłość w czasach zarazy” czy „Przepiórki w płatkach róży”. W małym mieszkaniu w Barcelonie policja dokonuje wstrząsającego odkrycia: na podłodze leży para staruszków (Joan Dolgut i Soledad Urdaneta), ubranych w ślubne stroje i zastygłych w czułym uścisku, którzy najwyraźniej popełnili samobójstwo. Wezwane na miejsce dramatu dzieci obojga – córka kobiety i syn mężczyzny – nie miały pojęcia, że ich owdowiałych rodziców coś łączyło i każde z nich na własną rękę postanawia poznać prawdę: ona pełna rozpaczy, bólu i tęsknoty, on motywowany gniewem i urazą. A stopniowo odkrywana tajemnica zmieni życie wszystkich, którzy będą próbowali ją rozwikłać – także wnuków niezwykłej pary. Jej dzieje sięgają roku 1936, gdy we francuskim kurorcie niemożliwe do spełnienia uczucie wiąże na zawsze serca nastoletnich katalońskiego kelnera kelnera i córkę kolumbijskiego biznesmena... Subtelnie napisana powieść z elementami realizmu magicznego gra na emocjach jak najczulszy fortepian, który też pełni w niej rolę posłańca miłości. Można ją czytać jak romans, bo są w niej: pierwsza miłość, która przetrwała dziesięciolecia, mezalians, rodzinne tajemnice i romantyczne samobójstwo. Ale jest to też powieść obyczajowa, ukazująca na przykładzie losów dwóch rodzin przemiany społeczne zachodzące w Hiszpanii w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat, z kolejnymi wojnami w tle. Polecam w obu kategoriach.