Nowa książka Jarosława Marka Rymkiewicza to ciekawa, zawierająca wiele autobiograficznych wątków opowieść o wojnie, Powstaniu Warszawskim i dzieciństwie autora. Tytuł książki autor zaczerpnął z cyklu miniatur fortepianowych Roberta Schumanna. Pisarz wybrał ten tytuł nieco przewrotnie, bo jego wspomnienia z dzieciństwa podczas okupacji bynajmniej nie są słodkie. "Moja opowieść jest szczątkowa - składa się z kawałków, fragmentów, odłamków, które rozleciały się, gdy nastąpił wybuch. Jeśli ta opowieść ma jakiś temat i jakiegoś bohatera to z całą pewnością jej bohaterem nie jest chłopiec, którym wtedy byłem, a tematem nie są jego wojenne przeżycia. Tematem i bohaterem tej opowieści jest może los, który ulokował mnie wtedy (jak wszystkich moich polskich rówieśników) na skraju życia, ale postanowił, że przeżyję" - pisze Rymkiewicz. Odcina się od jakichkolwiek prób ustalenia prawdy historycznej, przeciwnie, stara się pokazać, że wydarzenia z Powstania zostały przez różne osoby zapamiętane zupełnie inaczej i każda z tych relacji jest w oczach Rymkiewicza równie ważna. Nawet jeżeli są one wzajemnie sprzeczne faktograficznie to i tak każda relacja niesie ze sobą prawdę na temat swojego autora, stanu jego ducha, gdy patrzył na opisywane wydarzenia, sposobu, w jaki je wspomina. Rymkiewicz opisuje rzeczywistość okupacji i Powstania przez szczegóły, często znaczące tylko w oczach dziecka, którym wówczas był. Przed oczami czytelnika przesuwają się więc obrazy skrzyń pełnych kłębiących się raków na hali przy Koszykowej, lodowisko w Alei Róż, fascynujące dzieci modne wówczas lisie kołnierze ze szklanymi oczami i zwisającymi łapkami. Rymkiewicz pokazuje też zmiany w języku, jakim mówiono o Powstaniu Warszawskim na przestrzeni 60 lat. Wspomina, że podczas Powstania dla wszystkich było jasne, że walczą z Niemcami, ale już po kilku latach okazało się,

że byli to "naziści", występujący także pod nazwą "faszyści". Rymkiewicz jest zwolennikiem powrotu do pierwotnego nazewnictwa. Gorąco polecam tę ciekawą opowieść autobiograficzną przeplataną refleksjami na temat ludzkiego losu.