Druga u nas książka tej autorki, Francuzki żydowskiego pochodzenia mieszkającej przez kilka lat w Izraelu, obecnie nauczycielki hebrajskiego w Lille i tłumaczki (wspomnieniowa „Żołnierka” p 6/05) to rozpisana na dwugłos korespondencji mailowej opowieść o narodzinach miłości, którą dzieli jeszcze więcej przeszkód niż te, których doświadczyli słynni kochankowie z Werony. Siedemnastoletnia Żydówka z Jerozolimy (Tal Levine), usiłując uporządkować swoje emocje po kolejnym zamachu, do którego doszło prawie pod jej domem, przelewa je na papier, a potem prosi odbywającego służbę wojskową w strefie Gazy brata, aby te refleksje, zamknięte w butelce razem z bardzo osobistym listem do nieznanej Palestynki, wrzucił do morza. Ale na podany w liście adres nadchodzi odpowiedź od chłopaka, dwudziestoletniego muzułmanina – drwiąca, pełna goryczy, wyraźnie wroga i zniechęcająca do korespondencji. Jednak dziewczyna nie rezygnuje – ona naprawdę chce zrozumieć, dlaczego po obu stronach są ludzie gotowi do kontynuowania wieloletniej wojny za wszelką cenę, podczas gdy ona i jej najbliżsi marzą o życiu w pokoju, wierząc, że jest to możliwe. W kolejnych mailach ona opowiada o sobie i pyta, on milczy lub ironizuje, ale stopniowo pokonuje wrogość i coraz bardziej się otwiera – znacznie bardziej niż dziewczyna doświadczony przez tę wojnę też jest bezradny, sfrustrowany i zmęczony, marzy o normalnym życiu, lecz w przeciwieństwie do niej nie ma na nie nadziei. Korespondencyjna znajomość przeobraża się w przyjaźń, niepokój o wzajemne losy po kolejnych zamachach Jerozolimie i akcjach wojskowych w Gazie podpowiadają, że może w coś więcej i tylko nie wiadomo, czy kiedykolwiek się spotkają…

Nad opowiedzianą oszczędnymi środkami wyrazu historią narodzin uczucia ponad wszystkim co dzieli, wyraźnie dominuje solenny i przystępny wykład racji obu stron konfliktu i apel młodego pokolenia o zakończenie wojny, lokując powieść w kręgu literatury o walorach raczej publicystycznych niż literackich.