Roma Ligocka, malarka, scenograf, kostiumolog, na krakowskiej premierze "Listy Schindlera" Spielberga, odkryła siebie w dziecku patrzącym na płonące getto. Napisała książkę, która została przetłumaczona na 16 języków, teraz ukazuje się po polsku. Świetną - "Dziewczynkę w czerwonym płaszczyku" czyta się jednym tchem. Zwierzenia autorki odzwierciedlają właściwie całe jej życie, bo doprowadzone są aż do roku 1994. Połowa książki poświęcona jest przeżyciom wojennym - pobyt w krakowskim getcie, ucieczka z matką poza jego mury, gehenna nieustannego ukrywania się. Autorka tamten koszmar opowiada z perspektywy małego dziecka. Dziecko nie rozumie zdarzeń, faktów i zachowań dorosłych, dziecko je przeżywa i tłumaczy kategoriami swojej dziecinnej wyobraźni. Tym bardziej wstrząsająca jest ta opowieść. Później autorka skupia się już na równie dla niej burzliwej biografii powojennej, w której jednak przeszłość nie da się zapomnieć nie tylko dlatego, że na zawsze się zapisała w psychice ewokując różne obsesje, ale i dlatego, że nowa historia też nieustannie przypomina o pewnych faktach. Ale w międzyczasie toczy się codzienność - życie wśród krakowskiej bohemy ("Piwnica pod Baranami"), małżeństwo raczej nieudane, kariera zawodowa rzucająca ją w różne strony Europy, rozwód i kolejne romanse. Ciągle nowi ludzie, nowi przyjaciele. Ale najwięcej opowiada autorka o dwóch swoich najważniejszych przyjaźniach - z Romanem Polańskim i Ryszardem Horowitzem. Ligocka mieszka teraz w Monachium, jest osobą bogatą i znaną w różnych środowiskach.

Książka Romy Ligockiej to raczej zapis osobistych przeżyć, nastrojów i refleksji - bardzo plastyczny i sugestywny. Edycja polska jest ilustrowana zdjęciami obrazów autorki. Polecam.