Drugi tom młodzieżowej fantasy z elementami krwawego horroru i powieści detektywistycznej oraz dużą dawką ironicznego humoru w stylu Eoina Colfera („Kościany przyjemniaczek” na p 19/07). W rok po udaremnieniu powrotu na Ziemię pradawnych bogów zła (Tych Bez Twarzy) trzynastoletnia obecnie bohaterka (Stephanie Edgley w świecie magów znana jako Walkiria Kain) staje przed kolejnym wyzwaniem. Z więzienia w głębi Rosji ucieka pokonany niegdyś przez detektywa-kościotrupa Przyjemniaczka jeszcze jeden mag dążący do przywrócenia władzy zła nad światem, osobnik wyjątkowo przewrotny, potężny i w dodatku żądny zemsty na Przyjemniaczku (Baron Mściwiec). Jego głównym celem jest ożywiemie koszmarnej istoty (Groteski), skonstruowanej ze szczątków pokonanych przedstawicieli zła – musi tylko zdobyć jeszcze dwa składniki: zbroję pewnego nekromanty i odrobinę krwi przedstawiciela Pradawnych. A jedyną dostępną obecnie dziedziczką tego magicznego rodu jest właśnie zgłębiająca dopiero podstawy magii trzynastolatka. Zaczyna się więc bezpardonowa walka o życie dziewczynki i przetrwanie całej ludzkości, walka, w której dozwolone są wszelkie chwyty, zaangażowane rzesze wampirów, upiorów i potworów, a w dodatku do końca nie wiadomo, kto z magów i wszelkiej maści czarodziejów stoi po czyjej stronie… Nadal mamy dobrze skonstruowaną fabułę łączącą wątki magicznej fantasy, horroru i powieści detektywistycznej, z dynamiczną, pełną nagłych zwrotów akcją, mnóstwem bijatyk, znaczną dawką czarnego humoru, galerią niesamowitych postaci i budzącymi sympatię głównymi bohaterami. W tym, zdecydowanie lepiej dopracowanym stylistycznie, tomie, zniknął też zdumiewający kontrast między błyskotliwymi, ciętymi dialogami i pełną nieporadności stylistycznych i gramatycznych narracją. Tam, gdzie poprzedni tom zyskał uznanie.