Debiutancka powieść studentki Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu w Białymstoku, nagrodzona w drugiej edycji Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego Wydawnictwa TELBIT na powieść dla młodzieży, to literacko chyba najsłabsza publikacja tego wydawnictwa. Opowieść o kilku przedmaturalnych miesiącach tytułowej bohaterki, osiemnastoletniej mieszkanki podkrakowskiej wsi, to zapis jej kompleksów, frustracji i skrajnie zmiennych nastrojów związanych z nieszczęśliwą miłością (bo bawet gdy wymarzony chłopak okazuje jej zainteresowanie, Zołza pesymistycznie zakłada, że to absolutnie niemożliwe i sobie cierpi, a w dodatku nie jest pewna swoich uczuć aż do trzech młodzieńców), ze zbliżającą się studniówką (bo wie, że nikt jej nie zaprosi, a jeśli nawet, to z pewnością kompromitująco pomyli figury poloneza), z samą maturą (bo nic nie wchodzi jej do głowy i nie zostanie dopuszczona do egzaminów, a gdyby jednak, to ich nie zda), ewentualną porażką w konkursie poetyckim, kłopotami zdrowotnymi rodziców, brakiem kasy i mnóstwem dodatkowych realnych i urojonych problemów. Na wszystkie bohaterka reaguje bardzo emocjonalnie i wybuchowo, na zmianę wpadając w euforię radości (rzadziej) i zalewając się potokami łez, a czasami popadając w odrętwienie. Niemal satyrycznie przerysowany (nie wiadomo, celowo czy przez przypadek) obraz tego, jak może sobie zmasakrować normalne życie nastolatka ze zbyt niską samooceną i nadmiernymi skłonnościami do autoanalizy, zyskałby, gdyby został przedstawiony w narracji pierwszoosobowej, usprawiedliwiającej literacko bardzo liczne potknięcia gramatyczne, stylistyczne i konstrukcyjne (w tym sygnalizowane wątki bez początku i rozwinięcia), w formie trzeciosobowej trudne do przyjęcia. Pedagog znający depresyjne nastolatki zdominował tu literaturę. Według uznania.