Powieść Ewy Kujawskiej to historia poniemieckiego domu w małym nadmorskim miasteczku, do którego po II wojnie światowej trafia polska rodzina - małżeństwo z jedenastoletnim synem. Jedna z dwóch bohaterek- Małgorzata pragnie odjechać jak najdalej od ruin, w jakie wojna zmieniła jej przedwojenny, piękny dom i całe przedwojenne życie. W nowym miejscu zamieszkania spotyka Niemkę Hildegardę. Kobiety łączy wspólna przeszłość – wojna pozbawiła je dotychczasowego życia, zmusiła do zmian w o planowaniu przyszłości. Hildegarda czeka na jakiekolwiek wieści o losie dwóch synów i męża, którzy trzy lata wcześniej ruszyli na front. Dom jest dla niej jedynym pewnym fragmentem dotychczasowego świata, który na jej oczach rozpadł się i przepadł, zabierając ze sobą jej dzieci i ustalony rytm życia. Wojna wprawdzie ominęła miasto szerokim łukiem, jednak nie znaczy to, że oszczędziła ran mieszkańcom. Chwila, kiedy decyzja o wysiedleniach dociera do Hildegardy i jej sąsiadów, jest jednocześnie końcem ich świata. Przez blisko rok w Domu mieszkają wspólnie Małgorzata i Hildegarda. Wszystko je dzieli: przynależność do zwyciężonych i zwycięzców , historia, język, tęsknoty, marzenia; nawet czas, który dla jednej odmierza ostatni etap życia w Domu, dla drugiej natomiast - dopiero rusza. Dla Hildegardy Dom uosabia to, co najcenniejsze; Małgorzata natomiast porównuje go wciąż z tym, który wojna obróciła wniwecz. Niemka przygląda się obcym ludziom, panoszącym się w jej domu i fakt, że stanowią rodzinę, nie pozwala jej zapomnieć o tym, że została sama. Dla Małgorzaty obecność tej drugiej jest niczym film o wojnie - wyświetlany bez końca. Powieść Ewy Kujawskiej jest historią czy też zapisem - kroniką narodzin szacunku, tolerancji; uczenia się drugiego człowieka; dostrzegania tego wszystkiego, co dla niego ważne. Polecam bardziej wyrobionym czytelnikom.