Kolejna powieść znanej angielskiej dziennikarki piszącej o młodzieży w "Timesie", autorki czterech prezentowanych u nas literackich portretów nastolatek ("Poppy", "Olivia", "Sophie", ostatnio "Melisa" na p 9/02) i powieści psychologiczno-obyczajowych ("Powiedz, że nic mi nie jest" p 8/03, „Wyszła z domu…” p 6/06) również porusza istotne dla nastolatek problemy osadzone w zręcznie skrojonej fabule. Czternastoletnia bohaterka-narratorka (Victoria Norris zwana Tory) z pewnym trudem dostosowuje się do oczekiwań dorosłych uważających, że jako córka pastora powinna być bezwarunkowo dobra dla wszystkich. A wśród tych „wszystkich” znalazła się też nowa uczennica w klasie (Hanna Soper), jako córka dawnej szkolnej przyjaciółki matki bohaterki powierzona jej opiece, ale zupełnie nie pasująca do jej dotychczasowych przyjaciółek i nieakceptowana przez nie. W dodatku nowa niemal natychmiast zaczyna intrygować, próbując drobnymi kłamstewkami skłócić przyjaciółki – a przy próbie konfrontacji wymusza współczucie z powodu przeżywanych problemów rodzinnych. Wyrozumiałość koleżanek ma jednak swoje granice, zwłaszcza gdy kolejne intrygi narażają je na poważne kłopoty w domu i szkole (a przecież i one nie mają idealnego życia), musi więc dojść do wybuchu. A wtedy, w dramatycznych okolicznościach, wszyscy wplątani w krąg intryg i kłamstw dowiedzą się, dlaczego padli ofiarą manipulacji i konfabulacji dziewczyny, dla której chorej wyobraźni był to jedyny sposób na zyskanie sympatii. Działająca na emocje opowieść o tym, że na kłamstwie nie da się niczego zbudować, a poczucie krzywdy to potężna siła niszczycielska, spodoba się czytelniczkom poprzednich książek tej autorki.