Trzecia książka przeznaczona dla młodszych czytelników (wyróżniona w konkursie Książka Roku 2005 Polskiej Sekcji IBBY „Szczekająca szczęka Saszy” p 8/05, „Zakręcona na Maksa” p 6/06) autorki także dwóch zbiorów opowiadań dla dorosłych ("Już zamknięte drzwi" p 2/03, "Szminka w kolorze cyklamenu" p 23/04), dziennikarki i publicystki, to jeszcze jedna z długiego ciągu kumorystycznych opowieści o radzeniu sobie z niełatwymi wyzwaniami pedagogicznymi, kiedy ma się pod opieką przerażliwie ruchliwe, pomysłowe, dociekliwe i wygadane – a z tym wszystkim powalająco urocze – maluchy. Tym razem opiekunami, przez cały wstrząsający tydzień nieobecności rodziców, zostali czternastoletni narrator (Albert) i jego dwunastoletnia siostra (Julka), a ujarzmienie dwóch przedszkolaków, cztero- i pięciolatka (Huberta i Błażeja) nieustannie rywalizujacych miedzy sobą, ale niezwykle zgodnych w starciu z resztą świata, wymagało od starszego rodzeństwa wyjątkowej czujności, cierpliwości i elokwencji (w wyjaśnianiu, dlaczego czegoś nie wolno, a coś trzeba), refleksu, wyobraźni i siły (niezbędnej do nieustannego sprzątania, mycia, prania, naprawiania itp.). Nieoceniona okazała się też pomoc dwojga oddanych, gotowych na wszystko przyjaciół i cenne porady internautów. Podróż do przedszkola śmieciarką, wydobywanie maluchów z gliniastego dołu, w którym postanowili zostać dżdżownicami, i z psiej budy u sąsiada czy organizowanie możliwie wyczerpujących fizycznie konkursów to tylko nieliczne z doświadczeń, które doprowadziły narratora do bardzo mądrej konkluzji podsumowującej jego wypracowanie szkolne: „Odkąd muszę zajmować się swoimi młodszymi braćmi, zrozumiałem, że najtrudniejszą sprawą wcale nie jest opieka nad nimi, tylko odpowiedzialność za wszystko, co zrobią”.

Autorka ma dar obserwacji codziennych zachowań dzieci, umiejętność satyrycznego przerysowywania sytuacji, lekkie pióro i sporo podpowiedzi pedagogicznych, więc i tym razem mocno już wyeksploatowany pomysł literacki ma nowy jednostkowy wdzięk.