Najnowsza powieść niemieckiej autorki podobnie jak poprzednie („Chłód od raju” p 19/02, „Oszaleć ze strachu” p 3/04, „Odlot na samo dno” p 21/04, ostatnio „Bez odwrotu” p 13/05) gatunkowo zalicza się do literatury interwencyjnej – opartej na faktach, uwrażliwiającej na ważne problemy społeczne, o walorach raczej publicystycznych niż literackich. Tradycyjnie skonstruowana w formie lekko zbeletryzowanej relacji szesnastoletniego rozmówcy autorki, odsiadującego wyrok w więzieniu dla młodocianych (Patryka zwanego Juli), po raz kolejny pokazuje, jak nieodpowiedzialność dorosłych niszczy życie dzieci. Dzieciństwa narratora także bowiem nie da się zaliczyć do udanych. Apatyczna, pogrążona w depresji i nadużywająca alkoholu matka znacznie większym zainteresowaniem darząca swoje koty niż dwójkę dzieci, nieznany ojciec, zaniedbane i nieustannie brudne mieszkanie, bieda i kolejni partnerzy rodzicielki bijający ją, gdy mieli dość tej inercji to wystarczy, aby w dziecku, a potem dorastającym chłopaku wzbudzić rozgoryczenie i rosnący gniew, spotęgowany przez drwiny i pogardę kolegów z lepszych domów. Kiedy jedyny przyjaciel matki, który przez dłuższy czas troszczył się (tak jak potrafił) o nią i bohatera również staje się agresywny, chłopak zaczyna szukać pocieszenia poza domem, szybko trafiając na drogę drobnych przestępstw i do zakładu poprawczego. A buzujące hormony dojrzewającego bez jakiejkolwiek opieki nastolatka połączone z narastającą pretensją za beznadziejne, nieudane już na starcie życie niebawem przerodzą się w niekontrolowaną agresję…

Podobnie jak poprzednie książki niemieckiej autorki, i ta jest przejmującym, miejscami drastycznym (chociaż bez drastycznych scen) zapisem przeżyć nastolatka, a zarazem literaturą faktu o charakterze interwencyjnym - oskarżającą dorosłe społeczeństwo o zaniedbania i brak odpowiednio wczesnej reakcji na problemy dorastającej młodzieży.