Najnowsza książka dla młodzieży znanej autorki (ostatnio „Buba: sezon ogórkowy” p 14/07) to kolejna powieść psychologiczno-obyczajowa, której czternastoletnia bohaterka (Alicja), dziewczyna jakich wiele – może tylko nieco bardziej refleksyjna – musi się zmierzyć z pewnymi niedogodnościami życia i sytuacją ekstremalną, zdecydować, co jest naprawdę ważne i uporać się z sytuacją przerastającą niejednego dorosłego. Do ósmego roku życia słusznie, jak sama przyznaje, nazywana „Bardzo Rozpieszczoną Jedynaczką” bohaterka, po rozwodzie rodziców bardzo długo usiłowała odnaleźć się w nowej sytuacji, w której matka całkowicie uciekła w pracę zawodową, aby zapomnieć o nieudanym życiu osobistym, a ojciec wydaje się zbyt szczęśliwy z nową partnerką , nieakceptowaną przez córkę. W momencie, gdy zaczyna rozumieć, że nie jest najbardziej pokrzywdzona na świecie i odzyskuje utraconą równowagę, a w jej życiu pojawia się pierwsza miłość, bohaterka nieoczekiwanie dowiaduje się o ciężkiej chorobie na początku znienawidzonego, a potem jakoś tak niepostrzeżenie kochanego za sam fakt istnienia, pięcioletniego przyrodniego braciszka. Przyłączając się do dramatycznej walki o życie chłopca, nastolatka, ku swojemu zdumieniu, odkryje jak wiele łączy ją z nową żoną ojca. A towarzysząc w cierpieniu małemu (Fryderykowi-Jaszczurce) i jego mamie aż do końca, przekona się, że równie ważna jak walka o życie, jest też umiejętna pomoc w odchodzeniu ze świata. Historia Alicji i jej „heroizmu dnia codziennego” jest próbą odpowiedzi na pytanie, co w życiu najważniejsze. Jest zarazem poruszającą opowieścią o stracie, ale też o miłości, przyjaźni i nadziei. Powieść otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie literackim im. Astrid Lindgren i tytuł Książki Roku Polskiej Sekcji IBBY 2007 roku.