Najnowsza powieść popularnej autorki to podjęta po latach kontynuacja „Magdy doc.” i „Pauliny doc.” napisana w modnej obecnie formie blogu prowadzonego przez nastoletnią już córkę Magdy, a mądrze i głupawo komentowanego przez jej rówieśników. Gimnazjalistka, przed którą najbliżsi nigdy nie ukrywali skomplikowanej sytuacji rodzinnej – jej prawny, bardzo kochający i kochany ojciec, który zresztą nigdy nie poślubił matki, jest zarazem biologicznym dziadkiem bohaterki – dorosła do chwili, w której chciałaby trochę uporządkować swój świat, zrozumieć, dlaczego tak się stało i poznać wiecej szczegółów, aby w razie potrzeby umieć bronić się przed nietolerancją otoczenia. Pomoże jej w tym wskazany przez odgrywającą ważną rolę w rodzinie kocicę (czyżby jak wszystkie koty nieco magiczną?) stary komputer matki, na którym rozpaczliwie samotna, szykanowana przez własną toksyczną rodzicielkę i nieprawdopodobnie silna Magda prowadziła pamiętnik. Ta, trochę naruszająca zasady prywatności, lektura pozwoli Paulinie zrozumieć, dlaczego w jej domu relacje między domownikami układają się w tak przyjazny sposób, a niedostrzegany dotychczas kolega z klasy, który postanowił zmienić imię, skłoni dziewczynę do głębszego zastanowienia się nad własną tożsamością i stosunkiem do świata, co przyniesie zaskakujące efekty. Tradycyjnie już, istotne dla nastolatek tematy związane z poznawaniem świata dorosłości, podejmuje autorka w dowcipnej, żonglującej słowami, skojarzeniami i powtórzeniami formie, przeplatając je zabawnymi ciekawostkami z życia kotów. Lektura nie zawiedzie czytelników (czytelniczek) poprzednich książek Marty Fox.